Nazwa dobra:

Lokalizacja: Park Mużakowski leży nad Nysą Łużycką, po obu stronach granicy Polski i Niemiec. Polska jego część znajduje się na terenie województwa lubuskiego, w powiecie żarskim, na terenie gminy Trzebiel, w mieście Łęknicy.

Kategoria dziedzictwa światowego: dobro kulturowe (transgraniczny krajobraz kulturowy)

Obszar dziedzictwa kulturowego:

Nominowany przez UNESCO obszar obejmuje powierzchnię 348 ha. Po II wojnie światowej granica polsko-niemiecka podzieliła park na dwie części:

zachodnia - 136,10 ha (wraz z zamkiem) - leży po stronie niemieckiej, na terenie miasta Bad Muskau,

wschodnia (211,90 ha) - po stronie polskiej, w Łęknicy.

Łączy je Most Podwójny na Nysie Łużyckiej, gdzie funkcjonuje przejście graniczne. Specjalnie wyznaczona strefa buforowa, stanowiąca swoistą otulinę ochronną Parku zajmuje łącznie 1.204,65 ha.

Sytuacja prawna:

status prawny: własność państwowa;

administracja odpowiedzialna za dobro: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków; Oddział Terenowy KOBiDZ - Park Mużakowski.

Uzasadnienie wpisu na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Naturalnego UNESCO
  • data wpisu - 2004 rok
  • kryteria wpisu na Listę - 1,4

Park Mużakowski to jeden z najdoskonalszych przykładów europejskiej sztuki ogrodowej I połowy XIX wieku. Przez UNESCO jego wyjątkowa i uniwersalna wartość rozpatrywana jest w kategoriach tzw. "krajobrazu kulturowego". Na Listę Światowego Dziedzictwa został wpisany w 2004 roku, na podstawie następujących kryteriów:

Kryterium 1

Park Mużakowski jest wybitnym przykładem krajobrazu kulturowego Europy, którego przyjęte koncepcje artystyczno-architektoniczne ukształtowały idealny wzorzec ogrodnictwa krajobrazowego.

Kryterium 4

Park Mużakowski jest prekursorem nowych założeń kompozycyjnych w zakresie kształtowania krajobrazu przestrzeni miejskich, a także punktem zwrotnym w rozwoju architektury krajobrazu jako odrębnej dyscypliny.

Godnym uwagi jest fakt, iż Park Mużakowski, noszący status dobra trangranicznego, jest jak dotychczas jedynym w Europie świadectwem ścisłej współpracy dwóch państw - polskiego i niemieckiego, na rzecz ochrony i rewaloryzacji tego szczególnego typu krajobrazu.

 

 

Polska, jako kraj cechujący się niewątpliwym bogactwem tradycji i naturalnego piękna, i aktywnie dbający o jego ochronę, jest nie tylko jednym z pierwszych Państw-sygnatariuszy Konwencji dziedzictwa światowego, ale również jednym z czołowych reprezentantów na Liście Światowego Dziedzictwa.