Hala Ludowa (niem. Jahrhunderthalle, do 1945 używano też czasem nazwy Festhalle - "Hala Uroczystości, Świąteczna"), w 1945 nazwana "Halą Ludową" - zbudowana we Wrocławiu w latach 1911-12 wczesnomodernistyczna hala przeznaczona do masowych imprez publicznych. Niektóre kręgi oficjalne w mieście chcą przemianowania Hali na polskie tłumaczenie pierwotnej nazwy niemieckiej - Hala Stulecia. 13 lipca 2006 wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

W momencie powstania Hala stanowiła obiekt wyjątkowy, posiadając żelbetowe przekrycie o największej rozpiętości na świecie - większe rozmiary osiągały wówczas tylko nieliczne konstrukcje stalowe. Hala ma 42 m wysokości, a nakrywająca ją kopuła 67 m średnicy. Maksymalna szerokość wnętrza Hali wynosi 95 metrów, a dostępna powierzchnia wynosi 133,3 tys. m². Prócz samej centralnej hali w budynku zaplanowano jeszcze 56 innych pomieszczeń wystawienniczych, obszerne okrążające główną salę kuluary, a całość obliczona była na 10 tysięcy osób.

Berg, projektując Halę, skoncentrował się na wymaganiach funkcjonalnych i kształtowaniu wnętrza w harmonii z systemem konstrukcyjnym, które nadały całości formę. Układ Hali jest w rzucie kolisty, oparty symetrycznie na greckim krzyżu, na którego trzech końcach znajdują się małe hale wyjściowe, a na zachodnim, skierowanym w stronę centrum miasta – dwupoziomowa owalna hala wejściowa.

Konstrukcyjnie Hala złożona jest z dwu niezależnych elementów - podstawy w formie układających się w walec łuków, wygiętych w płaszczyźnie podłużnej. Podparcie tych czterech wygiętych stanowią pełniące rolę przypór żebra, tworzące boczne apsydy. Drugą, oddylatowaną i spoczywającą swobodnie na podstawie część stanowi tzw. kopuła, będąca jednak w istocie układem schodzących się promieniście żelbetowych łuków - żeber, opierających się u góry o centralny pierścień ściskany, a u dołu o pierścień rozciągany, wzmocniony stalową wkładką. Układ zadaszenia w formie pierścieniowych tarasów umożliwił zaprojektowanie nad każdym z nich rzędów okien, doświetlających wnętrze hali, tak że światło przenika między żebrami. Mała kopułka wewnątrz pierścienia ściskanego była pierwotnie całkiem przeszklona, stanowiąc rodzaj oculusa, jednak ze względu na problemy z wodoszczelnością po kilku latach ją zabudowano, co nadało zwieńczonemu teraz wizualnie ciężkim zwornikiem wnętrzu charakter ekspresjonistyczny. Konstrukcyjna szczerość i surowość (powierzchnię pozostawiono jako widoczny żelbet) i formalna prostota do dziś wydają się niektórym szokujące. W celu spojenia stanowiącej wolno stojący obiekt Hali z otoczeniem wpisano ją w zaprojektowany przez Hansa Poelziga większy układ obiektów wystawowych, mający charakter jeszcze z gruntu klasycyzujący i dość typowy dla pierwszych lat XX wieku (pergola, układy osiowe).

Budowę Hali ukończono w grudniu 1912 roku, półtora miesiąca przed zaplanowanym terminem. W trakcie jej budowy wybudowano na otaczających ją terenach liczne inne obiekty wystawowe, w tym Pawilon Czterech Kopuł, Pergolę, obiekty rekreacyjne itp. W Hali umieszczono specjalnie dla niej zaprojektowane i wykonane przez firmę Sauer we Frankfurcie organy o 222 rejestrach i 16706 piszczałkach, naówczas największe na świecie; obecnie organy te częściowo wykorzystywane są w Archikatedrze Wrocławskiej. Wystawa Stulecia i zarazem Hala zostały zainaugurowane wystawieniem sztuki Gerharta Hauptmanna.

Dodatkowe informacje

Przedstawiciel: Bartłomiej Andrusiewicz – Prezes Zarządu

Tel: 071 347 51 02

Tel: 071 347 72 00

Fax:

Adres: Wystawowa 1, 51-618, Wrocław

Linki na temat innych atrakcji tego miejsca lub miasta:

Hala Ludowa

www.halaludowa.wroc.pl

 

Naszym obowiązkiem jest udział w zbiorowej odpowiedzialności wszystkich narodów świata za ochronę dóbr uznanych za wspólne dziedzictwo całej ludzkości, bez względu na to, do terytorium jakiego kraju jest ono zlokalizowane.